23.5.18

από το  δικτυακό περιοδικό  "περι ου"

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Δυο ποιήματα

Ας είμαστε ευχαριστημένοι με όσα κάναμε

 Από την υπέρτατη μοναξιά γεννήθηκε η αγάπη,
όμως η αγάπη έχει τις πληγές της δημοκρατίας.
Κι εγώ είτε υπάρχω είτε δεν υπάρχω, το ίδιο είναι.

Η ζέστη θα είναι ζέστη ωσότου κουραστεί.
Ο χρόνος θα είναι χρόνος μόνο για όσο θα ζούμε.
Η βιασύνη ας είναι η τελευταία  μας προτεραιότητα.

Όλοι θέλουμε να κάνουμε πολλά, αλλά κάνουμε λίγα.
Η τεμπελιά, τα εμπόδια και η έλλειψη χρόνου είναι η αιτία.
Ας είμαστε όμως ευχαριστημένοι, με όσα κάναμε.

  

Τα νησιά μου έχουν ρίζες δυνατές

Βότανα βάζω σε ζεστό νερό και πίνω.
Στο χέρι μου βιβλίο και διαβάζω.
Έτσι την μοναξιά μου σβήνω.
Έχω την πόρτα μου κλειστή και την καρδιά μου ανοιχτή.
Ακούω ράδιο παράδεισο και γράφω στίχους
στους τοίχους του μυαλού μου.
Ακούω ήχους μακρινούς και ακαθόριστους.
Δεν ξέρω του μισθού μου τ’ ακαθάριστα.

 Της σκέψης μου κάποιο γρανάζι κάνει νάζι,
μα δεν μπορεί να μη μου επιτρέπει 
να προχωρήσω, την ώρα που ο χρόνος τρέχει.
Στο μυαλό μου δεν υπάρχουν ζώνες γκρίζες .
Τα νησιά μου έχουν ρίζες δυνατές.


Βιογραφικό σημείωμα
Ο Κωνσταντίνος Ιωαννίδης γεννήθηκε στον Κάτω Θόλο, ένα μικρό χωριό στον νομό Δράμας, την Πρωταπριλιά του 1951. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο Α.Σ.Π.Ε. Έχει εκδώσει τα βιβλία: ΠΟΙΗΜΑΤΑ-ΞΕΚΙΝΗΜΑ (1970), ΣΟΥΛΟΥΤΣΕΧ (Η οδύσσεια ενός Ποντίου) (1984), Ο ΑΛΕΞΙΚΕΡΑΥΝΟΣ ΛΟΓΟΣ (ποιήματα,1992), ΕΡΩΤΙΚΟ ΦΟΡΤΙΟ (ποιήματα, 1997). Δημοσίευσε σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά (έντυπα και ηλεκτρονικά).

20.5.18

Παυλινα Παμπούδη, το Πουλί ποιημα



ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΠΟΙΗΜΑ

Έρχονται πάλι στ’ όνειρο τοπία

Του προγονικού πλανήτη

Πυκνοκατοικημένα απ’ τον πληθυσμό των αοράτων


Σύννεφα σε αντίθετη περιστροφή του θόλου

Σε ταχύτητες φωτός κυνηγημένα,

Στρόβιλο έντρομων πουλιών σηκώνουν

Μνήμες

Από το φτερωτό μου γένος

Του ανθρώπου


Ωδικό του κατώτερου αιθέρα

Άρπυια, ερινύα, γρύπας, φοίνικας δικέφαλος

Αδέξιο στρουθίο

Με ψιχίο του άπειρου στο ράμφος

Έξω και μέσα

Ορνιθοσκαλίσματα

Ξύνω

Λοξά στο κέλυφος

Χτυπώ

Χτυπώ


Να σπάσει

Το αυγό μου

Με το θνησιγενή του λόγου νεοσσό

Από ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΦΥΛΛΑ, 2007

9.5.18

Αιρέσεις

Αιρετικά όχι έκνομα
μιλάω για τα ταξίδια
Με οργάνωση δελφινιών και φάλαινας φυσητήρα
Βεβαιως ανορθόδοξα 
Υπάρχουν κι οι κρυφες πυξίδες
Πασχαλίτσες
Κι οι αστρολαβοι των λυγμών
Τα άλλα ας τα φέρει βόλτα η Ανάγκη
Γυρνώντας με τα πλουμιστά φουστάνια της το ρίζωμα του γαλαξία
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

8.5.18

Δημήτρης Χουλιαράκης Η ΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ


Στόμα μη δεις το έρεβος
που τρίζοντας ανοίγεται μπροστά σου
στόμα μην τρελαθείς στις κορυφές
τη γλώσσα σου με το ξυράφι μη χαράξεις
στόμα μη φτύσεις τα δοντάκια σου
μην κλείσεις μην ανοίξεις
στόμα το σκοτωμένο αίμα σου
κράτα στον ουρανίσκο.
[περ. Μπιλιέτο 9-10 (Ιούλιος 2006-Ιούνιος 2007) 48]

το δανείστηκα από τη σελίδα φβ το ποιητή  και κριτικού Θανάση Μαρκόπουλου 
τον οποίο και ευχαριστώ θερμά

7.5.18

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...