23.7.17

Solo le pido a dios, León Gieco

..βεβαίως με  την Μερσέντες Σόσα... 
Εδώ μια αυθαίρετη - συγχωρέστε με - μετάφραση δική μου ...


Μόνο αυτό ζητάω απ' το θεό
μπροστά στον πόνο να μην αδιαφορώ
κι ο μαύρος θάνατος να μη με βρει
άδεια και μόνη,
χωρίς το χρέος μου να χω κάνει

Μόνο αυτό ζητάω απ' το θεό
στο άδικο να μην αδιαφορώ
να μη γυρίζω το άλλο μάγουλο
όταν νύχια ξεσκίζουν τη ζωή μου

Μόνο αυτό ζητάω απ' το θεό
μες στην αμάχη να μην αδιαφορώ
είναι θηρίο και κατατρώει
το μέσα το αγνό του ανθρώπου

Μόνο αυτό ζητάω απ' το θεό
μπροστά στο δόλο να μην αδιαφορώ
κι αν ο ένας ο προδότης κυριαρχεί μες στους πολλούς
εύκολα η προδοσία του να μην ξεχαστεί.

Μόνο αυτό ζητάω απ' το θεό
μπροστά στο μέλλον να μην αδιαφορώ
χωρίς ελπίδα είναι ο ξενιτεμός
ζωη σε αλαργινο πολιτισμό.

Μόνο αυτό ζητάω απ' το θεό
μες στην αμάχη να μην αδιαφορώ
είναι θηρίο και κατατρώει
το μέσα το αγνό του ανθρώπου

21.7.17

La Llorona, η γυναίκα που θρηνεί

Μ

Για το τραγούδι και την καταγωγή του: https://en.m.wikipedia.org/wiki/La_Llorona_(song)

Δεν ξέρω τι έπαθαν τα λουλούδια, llorona,
Τα  άνθη της ταφόπλακας
Και σαν τα φυσάει ο άνεμος, llorona,
Μοιάζουν να θρηνούν.
Aχ, llorona μου, είσαι η δική μου yunka
 Ξεμακρυνα  από την αγάπη σου, llorona.
Αλλά κανείς δεν θα με κάνει  να σε ξεχάσω.
 Ένας Ιησούς   από σίδερο, llorona,
Άκουσε  τον καημό  μου.
 κι απ'  τον καημό μου, llorona, έκλαψε και ο Ιησούς.
 Αχ llorona μου. Llorona  στους ασφοδέλους μέσα
Όποιος δεν νογάει από  έρωτα, llorona,
Δεν ξέρει τι θα πει μαρτύριο.
Δύο φιλιά κουβαλώ στην ψυχή μου, llorona,
πάντα μαζί μου τα ΄χω
To ύστατο της μάνας μου, αχ llorona, και το πρώτο το δικό σου.
 Aχ llorona μου, llorona, πάρε με στο ποτάμι.
Σκέπασέ με στην κάπα σου μέσα , llorona, το κρύο με παγώνει .
Με λένε "ο μαύρος άντρας", llorona, Σκοτεινός και τρυφερός
Είμαι σαν το πράσινο πιπέρι , llorona, το καυτερό και νόστιμο .
 Aχ llorona μου, llorona, πάρε με στο ποτάμι.
Σκέπασέ με στην κάπα σου μέσα , llorona, το κρύο με παγώνει.
Σ΄αγαπώ, llorona, με θέλεις; θέλεις να σ' αγαπήσω κι άλλο;
Σου έχω δώσει την ζωή μου, llorona,
Τι άλλο θέλεις; Θέλεις κι άλλο;

14.7.17

Ζαν Ζιονο, Ο Άνθρωπος που φύτευε δέντρα

Εισαγωγή
Για ν' αποκαλύψεις τα εξαιρετικά χαρίσματα  του χαρακτήρα κάποιου ανθρώπου, πρέπει να έχεις την κακή τύχη να παρατηρείς τη δράση του για πολλά χρόνια.  Αν αυτή η δράση στερείται εγωισμού,  αν κίνητρό της είναι μια απαράμιλλη γενναιοδωρία, αν είναι απολύτως σίγουρο ότι δεν κρύβει καμία υστεροβουλία και, επί πλέον, έχει αφήσει αρκετά σημάδια πάνω στη  γη, τότε χωρίς αμφιβολία βρισκόμαστε σε έναν εξαίρετο χαρακτήρα.
Ζαν Ζιονο, "Ο Άνθρωπος που φύτευε δέντρα"
Μετάφραση: Σωκρατης Α. Σεφεριάδης 
Έκδοσεις Κόαν

12.7.17

Έρωτας κι έρωτας ξανά, Derek Walcott


Θα 'ρθει καιρός
που μ' έξαρση
θα καλωσορίζεις τον εαυτό σου
σαν θα φτάνεις στη δική σου πόρτα,
στον δικό σου καθρέφτη,
κι ο ένας χαμογελώντας
θα καλωσορίζει τον άλλο
και κάτσ' εδώ θα λέει.
Τρώγε.
Θ' αγαπήσεις ξανά τον ξένο που ήταν ο εαυτός σου.
Δώσε κρασί.
Δώσε ψωμί.
Δώσε πίσω την καρδιά σου
στον εαυτό της, στον άγνωστο που σ' αγάπησε
όλη σου τη ζωή, που εσύ αγνόησες
για κάποιον άλλο, που σ' έχει αποστηθίσει.
Κατέβασε τα ερωτικά γράμματα απ' το ράφι,
τις φωτογραφίες, τα απελπισμένα σημειώματα,
ξεφλούδισε από τον καθρέφτη την εικόνα σου.
Κάθισε.
Απόλαυσε τη ζωή σου.

D. Walcott, «Έρωτας κι έρωτας ξανά»
(μτφρ.: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ και Στέφανος Παπαδόπουλος, εκδ. Καστανιώτης)

Διονύσιος Σολωμός, Ωδή στη Σελήνη





ΩΔΗ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ,   Διονυσίου Σολωμού


Γλυκύτατη φωνή βγάν’ η κιθάρα,

και σε τούτη την άφραστη αρμονία

της καρδιάς μου αποκρίνεται η λαχτάρα.

Γλυκέ φίλε, είσαι συ, που με τη θεία

έκσταση του Οσσιάνου, εις τ’ ακρογιάλι,

της νυχτός εμψυχείς την ησυχία.

Κάθισε για να πούμε ύμνον στα κάλλη

της Σελήνης· αυτήν εσυνηθούσε

ο τυφλός ποιητής συχνά να ψάλλει.

Μου φαίνεται τον βλέπω που ακουμβούσε

σε μίαν ετιά, και το φεγγάρι

ωστόσο στα γένια τα ιερά λαμποκοπούσε.

Απ’ το Σκοπό, να το, προβαίνει·

ω πόσο συ τη νύχτα τερπνά παρηγορίζεις!

Ύμνον παθητικό θε να σου υψώσω,

παθητικό σα εσένα, όταν λαμπίζεις

στρογγυλό, μεσουράνιο, και το φως σου

σε ταφόπετρα ολόασπρη αποκοιμίζεις.

10.7.17

Σ' έναν κόσμο κυνηγών

Σ' έναν κόσμο κυνηγών κι εγώ
Θηρεύω ομορφιά
Το κορίτσι με το σκουλαρίκι
Το κορίτσι με την ερμίνα
Το βλέμμα σου το αζωγράφιστο το διαυγές  ζαφείρι
Το ρεύμα του αέρα που αφήνει πίσω ένα γεια σου τζόγια μου
Ένα φιλί από δυόσμο
Χάδι πευκοδάσους
Χτες που η πανσέληνος έγινε διπλοτυπία του χλωρού εφιάλτη μου
Κι ανέτειλε διάπλατα η ήμερη θεά
Χωρίς να καίει τις  πληγές

Ακόμα κι εδώ
Κυρίως εδώ
Μέσα στο Σφαγείο
Ζωών που δεν πρόλαβαν
Δεν μπόρεσαν να γίνουν ήρωες
- Ήταν εξ αρχής σφαχτάρια στη μάντρα και δεν το ξέρανε-

Κυρίως εδώ
Στον αντίλαλο ενός  μουγκανιτού  πνιγμένου στο αίμα
Στο πλάι του προδομένου
Στην πλάνη του προδότη

Περπατώντας πάνω  στο σκοτωμένο χώμα
Θητεύω στην Σχολή Των Αγέννητων Ηρώων

Προϋπόθεση σπουδών:
Δεν έχει  γήρας να ασπαστείς
Το αποκηρύσσεις το γήρας
-Γερνάνε  οι σφαγείς μονάχα
Τα σφάγια ποτέ-
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου







2.7.17

Ερώτημα νερού

Ένα δύσβατο ερώτημα έχω να θέσω
Πρώτα στον Οιδίποδα
Μετά στους δορυφόρους της Google map
Τέλος στο υφαντό της θάλασσας
Που ερμηνεύει κρουστά τον πόνο μου
Κι από αβάσταχτο τον κάνει πλωτό

Να βλέπεις   ή να σε βλέπουν
Γεωργία Δεληγιαννόπουλου 

28.6.17

Μηνολόγιο


Καλοκαιρία....
από τα πεύκα δεξιά ακούω τα τζιτζίκια να σολαρουν
Αριστερά μου πέρα πουλιά συνομιλούν
Πίσω ο σουρτός θόρυβος από τις ρόδες των αυτοκινήτων που γδερονται στο δρόμο
Από το Σπιτάκι υπόκωφη η βοή του κλιματιστικού 
Πιο μακριά ένα κομπρεσέρ
Εδώ μπροστά ο εύκρατος ανθός

Ιουνίου Μεσημέρι.
Οι φωτιές έσβησαν.

Η μέρα για μια στιγμή μοιάζει σιωπή
Και
Καταπίνει διά μιάς το Μηνολόγιο των Παθών
Τόσο ξαφνικά
Όσο ανθίζει ένα ρόδο

Κίτρινο
Με κλιτό κορμί

Γεωργία Δεληγιανοπούλου 



27.6.17

Η Χάρη που σε πάει...


Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Georgia Deligiannopoulou (@georgiadel) στις

ΚΑΤΕΡΊΝΑ ΓΩΓΟΥ, θα ΄ρθει καιρός


Θα 'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι καταπίεση μοναξιά τιμή κέρδος εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θάρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...