12.7.17

Διονύσιος Σολωμός, Ωδή στη Σελήνη





ΩΔΗ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ,   Διονυσίου Σολωμού


Γλυκύτατη φωνή βγάν’ η κιθάρα,

και σε τούτη την άφραστη αρμονία

της καρδιάς μου αποκρίνεται η λαχτάρα.

Γλυκέ φίλε, είσαι συ, που με τη θεία

έκσταση του Οσσιάνου, εις τ’ ακρογιάλι,

της νυχτός εμψυχείς την ησυχία.

Κάθισε για να πούμε ύμνον στα κάλλη

της Σελήνης· αυτήν εσυνηθούσε

ο τυφλός ποιητής συχνά να ψάλλει.

Μου φαίνεται τον βλέπω που ακουμβούσε

σε μίαν ετιά, και το φεγγάρι

ωστόσο στα γένια τα ιερά λαμποκοπούσε.

Απ’ το Σκοπό, να το, προβαίνει·

ω πόσο συ τη νύχτα τερπνά παρηγορίζεις!

Ύμνον παθητικό θε να σου υψώσω,

παθητικό σα εσένα, όταν λαμπίζεις

στρογγυλό, μεσουράνιο, και το φως σου

σε ταφόπετρα ολόασπρη αποκοιμίζεις.
Δημοσίευση σχολίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...